Het verhaal van Mukaddes

Waarom ben je begonnen met je vrijwilligerswerk bij de Schooltas?
Eerst volgde ik zelf taallessen bij het Centrum voor Volwassenenonderwijs (CVO) in Lokeren. Sindsdien droom ik ervan om mijn ervaring bij het CVO te gebruiken om anderstaligen Nederlands te leren. Ik besprak dit idee met mijn man en nam het initiatief om samen met Luc en Magda (twee andere vrijwilligers) te starten met taallessen.

Hoelang en hoe vaak ga je als vrijwilliger naar de Schooltas?
Het project NT2 startte ik twee jaar geleden samen met Luc en Magda. Ik begeleid de drie cursussen die overdag doorgaan (maandag- woensdag- en vrijdagvoormiddag). Mijn man volgt de avondcursus op.

Waarom kies je voor de Schooltas?
De Schooltas is de juiste vereniging omdat het open staat voor vele projecten. Momenteel zijn er projecten zoals huistaakbegeleiding, de jobwinkel, ondersteuning bij zoektocht naar werk voor jonge werkzoekenden en NT2 voor anderstaligen.
Voor de taallessen vind ik het belangrijk dat ze in de eigen gemeente doorgaan. Dicht bij de mensen. Wij werken anders dan het CVO. Wij leren de mensen eerst luisteren en spreken, dan pas lezen en schrijven. Daarom hebben we meer cursisten die Nederlands willen leren. Op dit moment maar liefst 52 cursisten! We zijn niet gebonden aan een bepaald leerplan dat wordt opgelegd vanuit de overheid en dat geeft ruimte. Zo werken we met mijn oude boeken, of met materiaal van Wablieft startkrant. We nodigen ook een spreker uit, of gaan eens langs bij een dienst of vereniging in de gemeente. Zo leren de cursisten niet alleen de taal kennen, maar ook de diensten en de mensen van de gemeente. We leren de cursisten ook fietsen, zodat ze zich kunnen verplaatsen. Alle initiatieven worden bekend gemaakte via een WhatsApp-groep. En al onze projecten verlopen in een ontspannen sfeer. Zo leren de cursisten al pratend de Nederlandse taal kennen.

Wat drijft je om dit engagement op te nemen?
In Zele is er een grote gemeenschap anderstaligen: Turken, Polen, Marokkanen, Bulgaren, Syriërs … Weinig mensen hebben contact met buren, met de school van hun kinderen … Ze vinden geen job of aansluiten bij gemeentelijke activiteiten. De oorzaak hiervan is het gebrek aan kennis van de Nederlandse taal. In een samenleving wonen en geen contact hebben met buren, school, collega’s … dat is pijnlijk om te zien. Daarom tracht ik samen met de andere vrijwilligers de muur tussen de Zelenaars en mensen van een andere nationaliteit te breken. Er zijn écht al positieve ontwikkelingen. De nieuwkomers beseffen dat de Nederlandse taal zeer belangrijk is voor een (betere) job.

Wat is je mooiste herinnering aan je job als vrijwilliger?
Elke les beleef ik mooie momenten gewoon omdat ik zie hoe de cursisten elkaar helpen om het Nederlands te leren. We leggen iets uit in de eigen taal, in het Engels, in het Nederlands … Zo gaan we door tot iedereen begrijpt waarover het gaat. Dat is het mooie: iedereen doet hier een beetje aan vrijwilligerswerk. Het allermooiste is voor mij wanneer iemand iets in het Nederlands gaat vragen. Het vraagt veel lef om Nederlands te durven spreken. Elke week komen ze en vertellen ze iets in het Nederlands. Uiteindelijk gaan ze alleen naar de dokter, de school, met de buurvrouw praten zonder tolk. Dat maakt mij enorm blij!