Het verhaal van Maria

Waarom ben je begonnen met vrijwilligerswerk?
Na mijn pensioen ben ik in het vrijwilligerswerk gerold. Ik was alleen en ik wilde iets doen. Ik werkte voor de gemeente en hun werking was mij dus al vertrouwd. Nu zou ik het vrijwilligerswerk niet meer kunnen missen. Ik kom zelfs als ik ziek ben. Het contact met de kinderen, dat is zeer belangrijk voor mij. En de mensen waarderen me wel, dat merk je in hoe ze zich gedragen.

Hoelang en hoe vaak ben je actief als vrijwilliger?
Toch wel vier dagen in de week. Het begon bij Tastoe. Daar brengen we mensen samen die alleenstaand zijn. Wij koken voor hen en halen hen op. Zo komen ze uit hun isolement. Daarnaast sta ik ook in de ruilwinkel. Daar ruilen mensen kleren aan de hand van een puntensysteem. Ook het OCMW stuurt mensen door, die krijgen 30 startpunten. We bieden kinderkledij aan van maatje 50 tot 98. Zo moeten kwetsbare gezinnen de eerste 3 levensjaren geen eigen kleertjes kopen. De winkel is bovendien zeer gekend omdat hij in hetzelfde gebouw is als de ‘weging’ van Kind en Gezin. Er is dan ook nog soep en spelen op woensdagnamiddag. Dan ontvangen we een 20-tal volwassenen en een 20-tal kinderen, die soep drinken en samen spelen. En dan is er ook nog de weggeefwinkel en Vlinderlingen, een café voor vluchtelingen om al spelende de taal te leren.

 Waarom kies je specifiek voor deze doelgroep?
De mensen die hier komen hebben het allemaal moeilijker, sommige hebben een kleine portemonnee. Je krijgt veel van hen terug. Vandaag kreeg ik nog een tekening van een kindje dat hier was.

Wat drijft je om dit engagement op te nemen?
Ik haal er veel voldoening uit als de mensen tevreden zijn als ik iets lekkers op tafel zet, of iets doe voor hen. Er komt mij wel eens iemand het recept van mijn soep vragen, dat doet plezier. Ik doe graag iets voor andere mensen. Ze maken mij blij en ik maak hen blij. Dat is genoeg om me te motiveren.

 Wat is de mooiste herinnering aan je job als vrijwilliger?
Ik haal zoveel voldoening uit mijn contacten met de kinderen en volwassenen. Het is onmogelijk om één herinnering te kiezen. Het was allemaal al goed. Wat me wel is bijgebleven is dat ik eens iets knutselde met een kindje. Hij was er zo trots op dat hij het aan de andere had getoond. Op dat moment stonden er verschillende kinderen rond mij, om datzelfde knutselwerkje te maken. Toen hebben ze het uiteindelijk aan elkaar geleerd en dat deed me wel wat. Ook hoe ze Nederlands leren van elkaar, dat vind ik ook super belangrijk.