Het verhaal van Huguette

Waarom ben je begonnen met je vrijwilligerswerk?
Ik werk al sinds 1952 in PC Caritas. Ik werkte er 4O jaar, maar moest op mijn 60e met pensioen. Ik wou graag blijven komen, want ik heb geen man en kinderen. Ik kwam dan verder als vrijwilliger. Er waren zelfs momenten waarop ik overuren draaide als vrijwilliger, waarop ik kwam om de nachtshift te doen. Ik word er nu 83 en kom ik nog altijd met plezier. Ik kom hier graag, dit is voor mij mijn thuis en het is gewoon goed voor mij omdat in beweging blijf.

Hoelang en hoe vaak ben je actief als vrijwilliger?
Ik ben dagelijks bezig als vrijwilliger. Ik kom in de week, maar ook op zaterdag. De zaterdag is een belangrijke dag, omdat er dan familiebezoek is. Ik ga mee naar de cafetaria met de mensen die geen familie hebben. Ze staan mij al op te wachten. Ik help sommige patiënten ook met betalen, omdat dit alleen niet lukt. Dat is wel belangrijk hoor, want in het weekend is er te weinig personeel om met de mensen naar buiten te gaan. Ze zitten anders een volledige dag in hun kamer.

Waarom kies je specifiek voor deze doelgroep?
Het is altijd mijn droom geweest om voor de gekwetsten te zorgen. Mijn poppen waren altijd gekwetst en ik ging dan om echte bandages naar de huisdokter. Maar het was in de tijd van de oorlog, dus er was tekort aan bandage. Ik kreeg ze niet mee, maar ging elke dag terug. Dat zorgende heeft altijd in mij gezeten. Toen ik op mijn 17 jaar een aankondiging in de krant las over PC Caritas, was het snel beslist. Ik ging in op een job als verpleegster en ben hier nog steeds dagelijks aanwezig.

Wat drijft je om dit engagement op te nemen?
De mensen zijn ziek en ik mag God danken dat ik gezond ben en voor hen kan zorgen. Ze krijgen vaak geen liefde van hun familie. Ik wil voor hen een moeder zijn, naar hen luisteren en hen liefde geven. Ik heb altijd geleerd dat je voor iemand moet verzorgen zoals het jouw eigen moeder zou zijn. En dat doe ik ook. Het personeel en de vrijwilligers van Caritas zijn familie voor de patiënten. Je krijgt zoveel terug van deze mensen. Ik ben soms nog niet binnen en ze staan me al op te wachten. Maar dat is natuurlijk een proces. Want in het begin zijn de mensen vaak afstandelijk, maar uiteindelijk worden ze zo lief! Ik heb dat al vaak meegemaakt en het geeft veel voldoening om elkaar te leren kennen. Je bent niet langer die vreemde of onbekende. Ze schelden je niet langer uit, of duwen je niet meer weg. Je ziet echt de evolutie en dat is het mooie. Elke dag is een nieuwe dag en een nieuwe kans.

Wat is de mooiste herinnering aan je job als vrijwilliger?
Het zijn allemaal mooie dagen en dus onmogelijk om te kiezen. Maar over al mijn jaren heen, is de begeleiding van de stervenden mij toch wel meest bijgebleven. Je ziet dan echt het laatste traantje lopen. Het is me altijd bijgebleven hoe mensen op hun laatste uren zijn. Ik ben vaak meer dan één nacht bij iemand gebleven die op sterven lag. Als ik dan haar naam zei, reageerde ze daar nog op. Ze herkende mijn stem nog! Daarnaast herinner ik me ook de vele feestjes. Ik was altijd gekleed als My Fair Lady. Dan deden we een hele dag gek en de patiënten vonden dat fantastisch.